بانک‌های تجاری و بانک‌های سرمایه‌گذاری به صورت مشترک فعالیت می‌کنند.

عبارت «بانکینگ ذخایر کسری» تصویری ساده را نشان می‌دهد. پس‌اندازکنندگان پول نقد می‌گذارند، بانک بخشی از ذخایر را نگه می‌دارد و بقیه را قرض می‌دهد.

بانک های مرکزی برای بیش از یک دهه این پروسه را به شکل متفاوتی توصیف کرده اند. فهمیدن شرح مدرن برای هر کسی که یک بانک را طراحی می کند مهم است، زیرا توضیح می دهد که چه محدودیت هایی در واقع آن را بسته‌اند: سرمایه، نقدینگی و تأمین مالی، نه نسبت ذخیره.

چطور قرض دادن ذخيره اي مي سازه

واضح‌ترین بیانیه رسمی، مقاله بانک انگلستان در سال 2014 است. ایجاد پول در اقتصاد مدرناین نظریه بیان می‌کند که: «هرگاه یک بانک وام می‌دهد، همزمان یک سپرده معادل در حساب بانکی وام‌گیرنده ایجاد می‌کند و به این ترتیب پول جدیدی را خلق می‌کند.»

مکانیک حسابداری است بانک یک دارایی جدید ثبت می کند، وام و یک بدهی جدید، سپرده ای که به قرض دهنده تعلق می گیرد.

پس از آن وام‌گیرنده سپرده را خرج می‌کند و این پول به حساب‌های دیگر، اغلب در بانک‌های دیگر منتقل می‌شود.

یک حساب جاری ساده اثر وام 100 دلاری جدید به یک مشتری تجاری را نشان می‌دهد.

گام	مالیات بانکی	مطالبات بانکی	پولي که توسط عموم نگهداري ميشه
قبل از قرض	مالیات موجود	سرمایه و سپرده‌های موجود	غیر تغییر یافته
قرض گرفته شده	وام به مشتري +100	سپرده مشتری +100	+100
يه مشتريان به يک عرضه کننده در بانک ديگه پول ميده	ذخاير در بانک مركزي -100	100 دلار	در مجموع بدون تغییر؛ سپرده اکنون در بانک تأمین‌کننده قرار دارد
وام بعدا پرداخت ميشه	وام -100	100 دلار	-100

سطر سوم آن چیزی است که برای یک بانک مهم است. پول ایجاد شده توسط وام در سیستم باقی می‌ماند، اما بانک قرض دهنده را با مقداری معادل از ذخایرش ترک می‌کند.

همان مقاله فرایند معکوس را توصیف می‌کند. هنگامی که وام‌گیرنده یک وام را بازپرداخت می‌کند، سپرده‌ای که برای بازپرداخت آن استفاده شده است خاموش می‌شود، بنابراین پول از بین می‌رود. بانک‌ها همچنین وقتی دارایی‌هایی مانند اوراق قرضه دولتی را از غیربانک‌ها خریداری می‌کنند، پول ایجاد می‌کنند و زمانی که غیربانک‌ها بدهی بلندمدت یا سهام صادر شده توسط بانک را خریداری می‌کنند، آن را کاهش می‌دهند.

دو اشتباه که بانک انگلیس اصلاح کرد

این مقاله دو خطای رایج را شناسایی می‌کند:

1. بانک‌ها به عنوان واسطه‌های خالص. «به جای اینکه بانک‌ها هنگامی که خانوارها پس‌انداز می‌کنند و سپس آن‌ها را قرض می‌دهند، وام‌دهی بانکی ذخایر ایجاد می‌کند.»
2. ضرب کننده پول. «در زمان‌های عادی، بانک مرکزی مقدار پول در گردش را تعیین نمی‌کند و همچنین پول بانک مرکزی به وام‌ها و سپرده‌های بیشتری تبدیل نمی‌شود.»

او اضافه می‌کند که ذخایر «تنها می‌توانند بین بانک‌ها قرض داده شوند، زیرا مصرف‌کنندگان دسترسی به حساب‌های ذخیره ندارند» در بانک مرکزی. مشتریان سپرده‌های خود را نگه می‌دارند، که مطالبات بانک‌های تجاری هستند.

جایی که رزروها مناسب هستند

ذخایر توازن‌هایی هستند که بانک‌ها در بانک مرکزی نگه می‌دارند. آن‌ها پرداخت‌های بین بانک‌ها را تسویه می‌کنند: هنگامی که یک مشتری به کسی در بانک دیگر پول می‌دهد، بانک پرداخت‌کننده ذخایر را به بانک دریافت‌کننده انتقال می‌دهد.

یک بانک واحد که به صورت تهاجمی وام می‌دهد، پس از آن سپرده‌ها و ذخایر خود را به بانک‌های دیگر از دست خواهد داد، زیرا وام‌گیرندگان هزینه می‌کنند. این بانک باید سپرده‌ها یا سایر منابع مالی را جذب کند تا جایگزین آن‌ها شود، یا دارایی‌های مایع کافی برای پوشش دادن جریان خارج شده داشته باشد.

برای سیستم در کل، بانک انگلستان اعلام میکند که “نه ذخایر یک محدودیت ملزم کننده روی قرض دادن است و نه بانک مرکزی مقدار ذخایر موجود را تعیین مینماید.” در زمان های عادی، بانک های مرکزی قیمت ذخایر، نرخ سود، و مقدار عرضه که بانک ها با این نرخ تقاضا میکنند را تعیین میکنند.

نیازمندیهای ذخیره در عمل

یک نیازمندی ذخیره بانک‌ها را ملزم می‌کند تا توازن حداقلی در بانک مرکزی داشته باشند که به عنوان درصد از بدهی‌های معین محاسبه می‌شود. بانک انگلستان ملاحظه کرد که نیازمندی‌های ذخیره «یک جنبهٔ مهم چارچوب سیاست پولی در بیشتر اقتصادهای پیشرفته امروز نیستند».

قضائیه	نیاز	مصدر
ایالات متحده	از 26 مارس 2020 0 درصد بر همه بدهي ها	ذخایر فدرال
منطقه یورو	از 18 ژانویه 2012، 1٪ بر سپرده‌های یک شبانه روز و سپرده‌ها، اوراق قرضه بدهی و اوراق بازار پول تا دو سال؛ 0٪ بر دوره‌های طولانی‌تر.	ECB
انگلستان	هيچ احتياجي به رزرو رسمي نيست	بانک انگلستان.
هند	نسبت ذخاير نقدي 3.00 درصد و نسبت نقدينگي قانوني 18.00 درصد	بانک مرکزی هند.

اعداد منطقه یورو نشان می‌دهد که یک نیاز می‌تواند در همان زمان پایین و بدون پاداش باشد. ECB نرخ پاداش 0٪ را بر ذخایر حداقلی برای دوره نگهداری جاری نشان می‌دهد. جایی که یک نیاز وجود دارد، این هزینه انجام تجارت در آن حوزه قضایی است و یک عامل در برنامه‌های مالی، اما به ندرت چیزی است که رشد بانک جدید را محدود می‌کند.

احتیاج به ذخیره برای یک بانک جدید چه معنایی دارد؟

1. بانک نیاز به دسترسی به حساب بانک مرکزی، مستقیماً یا از طریق یک مؤسسه دیگر برای نگه داشتن ذخایر مورد نیاز دارد.
2. دارایی‌های ذخیره یک خط نقدینگی عملیاتی در مدل جریان نقدی است.
3. در صورتی که ذخایر بدون بازپرداخت باشند، حاشیه سود خالص را بر روی سپرده‌های جذب‌کننده آن‌ها کاهش می‌دهند.
4. نیازها و پاداش‌ها می‌توانند تغییر کنند، بنابراین برنامه‌های تجاری باید تنظیمات جایگزین را آزمایش کنند.

چه چیزی در واقع وام دادن را محدود می کند ؟

بانک انگلستان سه دسته از محدودیت‌ها را برای ایجاد پول توسط بانک‌ها شناسایی کرده‌است.

1- محدوديت هايي براي خود بانک ها

بانک‌ها باید در یک بازار رقابتی سودآور قرض دهند. هر وام جدید ریسک اعتباری دارد، و بانک باید برای زیان‌های پیش‌بینی شده قیمت بگذارد و سرمایه را در برابر غیرمنتظره نگه دارد.

در بالای این محدودیت‌های تجاری، مقررات احتیاطی قرار دارد. مقاله می‌گوید که سیاست‌های تنظیمی فعالیت بانک‌ها را «برای کاهش انباشت ریسک‌هایی که می‌توانند تهدیدی برای ثبات سیستم مالی باشند» از جمله از طریق الزامات سرمایه و نقدینگی محدود می‌کند.

.‏2 رفتار خانوارها و شرکت‌ها

افرادی که سپرده‌های جدید دریافت می‌کنند ممکن است از آن‌ها برای بازپرداخت وام‌های موجود استفاده کنند، که دوباره پول را نابود می‌کند.

.‏3 سیاست پولی

با تعیین نرخ بهره بر ذخایر، بانک مرکزی بر نرخ وام و تقاضا برای اعتبار تأثیر می‌گذارد.

چرا سرمايه، نه ذخيره، محدوديت مقيد کننده است

هر وام جدید دارایی‌های ریسک‌پذیر را افزایش می‌دهد و هر افزایش در دارایی‌های ریسک‌پذیر نیازمند سرمایه بیشتر برای نگه داشتن نسبت‌های تنظیمی بالاتر از حداقل‌ها است.

در اتحادیه اروپا، ماده 92 از مقررات الزامات سرمایه‌ای از موسسات می‌خواهد که در همه زمان‌ها نسبت سهام سطح مشترک 1 برابر با 4.5، نسبت سطح 1 برابر با 6، نسبت سرمایه کل برابر با 8٪ و نسبت اهرم برابر با 3٪ را حفظ کنند. بافرها و افزونه‌های نظارتی در بالای این حداقل‌ها قرار می‌گیرند.

فرض کنید که وام‌دهی یک بانک دارای وزن متوسط ریسک 100٪ باشد و بانک به نسبت سرمایه کل 12٪ نیاز داشته باشد، پس از اینکه بافرها و افزونه‌ها در نظر گرفته شوند.

هر 100 واحد اضافی از این وام‌ها 12 واحد سرمایه نیاز دارد. یک بانک با 60 واحد سرمایه ذخیره بالاتر از نیازهای خود می‌تواند حدود 500 واحد از این قرض دادن را قبل از آنکه باید سرمایه بیشتری جمع‌آوری کند یا سود بیشتری نگه دارد، اضافه کند، هرچند که توازن ذخایرش چه باشد.

قوانین نقدشوندگی محدودیت سخت دومی را اضافه می‌کند. یک بانک باید دارایی‌های قابل انتقال با کیفیت بالا به اندازه کافی برای زنده ماندن در یک استرس 30 روزه داشته باشد و باید دارایی‌های بلند مدت را با سرمایه‌گذاری پایدار تأمین کند.

تأثیرات برای بنیان‌گذاران و سرمایه‌گذاران

1. برنامه‌ریزی برای رشد سرمایه. کتاب وام‌دهی که یک بانک می‌تواند ایجاد کند با سرمایه‌ای که دارد و پس از خسارت‌های آغازین می‌تواند جمع‌آوری کند محدود می‌شود.
2. برنامه تأمین مالی در اطراف ثبات سپرده. سپرده‌های ایجاد شده هنگامی که وام‌گیرندگان آنها را خرج می‌کنند، بانک را ترک می‌کنند، بنابراین بانک نیاز به یک پایه قابل اعتماد برای تامین مالی دارد.
3. نیازهای ذخیره را به عنوان یک خط هزینه در نظر بگیرید. آن‌ها برای حاشیه‌ها و عملیات‌ها اهمیت دارند، نه به عنوان محدودیت اصلی در رشد.
4. انتظار داشته باشید که نظارت کنندگان برنامه را تحت فشار آزمایش کنند. تنظیم‌کنندگان ارزیابی می‌کنند که آیا سرمایه و نقدینگی در صورت رشد، خسارت یا خروج سپرده از مورد پایه متفاوت است.

مقاله بعدی توضیح می‌دهد که چگونه سرمایه تنظیمی در چارچوب بازل تعریف و اندازه‌گیری می‌شود.