Bankowość korespondencka wyjaśniona

Prawie każda transgraniczna płatność odbywa się za pośrednictwem banków korespondentów. Bank w jednym kraju, który chce dokonywać lub otrzymywać płatności w dolarach amerykańskich, euro lub jakiejkolwiek innej walucie obcej, musi mieć rachunek w banku, który może rozliczać się w tej walucie.

Korespondenci i respondenci

The Raport CPMI 2016 na temat bankowości korespondenckiej Bank korespondencyjny to bank, który „przechowuje depozyty należące do innych banków (respondentów) oraz świadczy usługi płatnicze i inne usługi na rzecz tych banków-respondentów”. Podstawowym warunkiem jest otwarcie przez respondentów rachunków w księgach korespondenta. Oba banki wymieniają się komunikatami w celu rozliczenia transakcji poprzez obciążanie i uznawanie tych rachunków.

Korespondent zapewnia dostęp, a respondent korzysta z niego w imieniu własnym i swoich klientów. Usługi zazwyczaj obejmują przelewy międzynarodowe, zarządzanie gotówką, rozliczanie czeków, pożyczki, akredytywy i wymianę walut.

CPMI zauważa, że relacje są często wzajemne. Każdy bank obsługuje drugiego w innej walucie. Bankowość korespondencka ma największe znaczenie dla płatności transgranicznych, ponieważ płatności krajowe są obecnie rozliczane za pomocą systemów płatniczych.

Konta Nostro i Vostro

Te dwa terminy opisują ten sam rachunek z przeciwnych stron.

Termin	Znaczenie	Które księgi trzymają rachunek	Przykład z punktu widzenia Banku A
Nostro (	Nasze konto, prowadzone w innym banku	Księgi drugiego banku	Konto bankowe banku A w dolarach amerykańskich w banku B w Nowym Jorku jest rachunkiem nostro banku A
Vostro (	Konto bankowe w innym banku, prowadzone u nas	Nasze książki	Rachunek w euro banku C w banku A jest dla banku A rachunkiem vostro

Zatem rachunek Banku A w Banku B jest nostro dla Banku A i vostro dla Banku B. Każdy bank prowadzi również wewnętrzny rejestr salda nostro, który uzgadnia z wyciągami od korespondenta. Raport CPMI nazywa ten wewnętrzny rejestr kontem lustrzanym, przechowywanym do celów księgowych.

Terminu loro („ich”) używa się czasami w odniesieniu do rachunku osoby trzeciej prowadzonego u korespondenta, natomiast w praktyce większość banków używa nostro i vostro.

Jak porusza się płatność korespondenta

Raport CPMI ilustruje płatność od klienta banku A do klienta banku C za pośrednictwem banku B.

1. Bank A obciąża konto swojego klienta.
2. Bank A wysyła wiadomość o płatności do banku B.
3. Bank B obciąża rachunek banku A w swoich księgach.
4. Bank B uznaje rachunek banku C w swoich księgach lub, jeżeli bank C nie posiada w nim rachunku, dokonuje płatności na rzecz banku C za pośrednictwem systemu płatniczego, w którym uczestniczą oba banki.
5. Bank B wysyła wiadomość do banku C.
6. Bank C udziela kredytu klientowi otrzymującemu.

Banki pośredniczące

Jeżeli banki wysyłające i otrzymujące nie mają wspólnego korespondenta, do łańcucha przyłącza się więcej banków, które często nazywane są bankami pośredniczącymi.

Każdy z nich dodaje czas, koszt, sprawdzenie zgodności i punkt awarii.Każdy z nich wymaga również wystarczającej ilości informacji w wiadomości płatności, aby ją przefiltrować, co jest celem reguły podróży opisanej w artykule o zgodności.

W przypadku płatności pokrycia dane klienta są przekazywane bezpośrednio z banku zleceniodawcy do banku beneficjenta, podczas gdy oddzielna wiadomość międzybankowa przekazuje środki za pośrednictwem korespondentów. Raport CPMI zauważył, że zarówno metoda seryjna, jak i metoda pokrycia mogą być stosowane zgodnie z zasadami AML, pod warunkiem, że wiadomość pokrycia zawiera wymagane informacje.

Gdzie w końcu dzieje się rozliczenie

W odniesieniu do euro system rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym Eurosystemu jest jednym z największych na świecie. T2, którego ECB Bank respondencki bez bezpośredniego dostępu polega na uczestnictwie swojego korespondenta, który może prowadzić transakcje w imieniu instytucji.

Rola SWIFT

SWIFT, Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication, obsługuje sieć komunikacyjną, która przekazuje między bankami znormalizowane instrukcje płatnicze, ale nie prowadzi rachunków ani nie przesyła pieniędzy. Rozliczenia odbywają się na księgach korespondentów i w systemach płatniczych.

Połączenie SWIFT i kod identyfikacyjny banku są zatem konieczne, ale nie wystarczające. Bez kont korespondencyjnych bank może wysyłać wiadomości, ale nie może rozliczać płatności w walutach obcych.Główne systemy płatnicze, w tym T2, używają obecnie standardu komunikacji ISO 20022, który przenosi bogatsze ustrukturyzowane dane o stronach.

Relacje zagnieżdżone i konta przelewowe

Raport CPMI opisuje dwa warianty wyższego ryzyka.

1. Bankowość korespondencka zagnieżdżona. Kilka banków korzysta z jednej relacji korespondenta pośrednio, poprzez bezpośredniego respondenta korespondenta. Korespondent widzi płatności od banków, których nigdy nie oceniał.
2. Rachunki przelewowe. Respondent umożliwia swoim klientom bezpośredni dostęp do rachunku korespondenta w celu dokonywania transakcji we własnym imieniu.

W obu przypadkach korespondentowi trudniej jest dowiedzieć się, czyje płatności przetwarza. CPMI stwierdziło, że usługi te są ograniczane. W pozostałych relacjach dominuje tradycyjna bankowość korespondencka.

Czego wymagają zasady od korespondentów

FATF Zalecenie 13 wymaga od korespondentów, oprócz normalnej należytej staranności wobec klienta, aby:

1. Zbieranie wystarczających informacji o respondencie, aby zrozumieć jego działalność i ustalić na podstawie informacji publicznych jego reputację oraz jakość nadzoru nad nim, w tym wszelkie dochodzenia lub działania regulacyjne dotyczące prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.
2. Oceń kontrolę respondenta AML/CFT.
3. Uzyskaj zgodę kierownictwa wyższego szczebla przed nawiązaniem nowych relacji korespondenckich.
4. Wyraźnie zrozumieć obowiązki każdej instytucji.
5. W przypadku rachunków przelewowych upewnij się, że respondent przeprowadził CDD na klientach z bezpośrednim dostępem i może go udostępnić na żądanie.

The FATF Zakazuje również stosunków korespondenckich z bankami fikcyjnymi i wymaga od korespondentów zapewnienia, że respondenci nie pozwalają bankom fikcyjnym na korzystanie ze swoich rachunków. FATF Słowniczek definiuje bank fikcyjny jako taki, który nie jest fizycznie obecny w kraju, w którym został zarejestrowany i uzyskał licencję, oraz nie jest powiązany z grupą regulowaną pod skutecznym nadzorem skonsolidowanym.Fizyczna obecność oznacza „znaczący umysł i kierownictwo zlokalizowane w danym kraju”, a nie tylko lokalnego agenta lub pracowników niskiego szczebla.

Przepisy federalne USA stosują tę samą zasadę do kont posiadanych w Stanach Zjednoczonych: 31 CFR 1010.630, objęta regulacją instytucja finansowa „nie może otwierać, utrzymywać, administrować ani zarządzać rachunkiem korespondenta w Stanach Zjednoczonych dla lub w imieniu zagranicznego banku fikcyjnego” i musi podjąć uzasadnione kroki przeciwko pośredniemu wykorzystaniu.Ponieważ większość płatności w dolarach amerykańskich rozliczana jest przez banki amerykańskie, zasada ta ma znaczenie na całym świecie.

Zmniejszanie ryzyka i spadek w relacjach

Ograniczanie ryzyka oznacza zakończenie lub ograniczenie relacji z całymi kategoriami klientów lub krajami, a nie zarządzanie ryzykiem w poszczególnych przypadkach. Stało się to problemem po 2011.

CPMI i SWIFT śledziły ten trend. Komentarz CPMI z 2020 r. poinformował, że liczba aktywnych banków korespondentów na całym świecie spadła o około 22% w latach 2011-2019, podczas gdy liczba korytarzy płatniczych spadła o około 12%.

W tym samym okresie nadal rosły zarówno wielkość, jak i wartość płatności transgranicznych, co oznacza, że większa część ruchu przechodzi przez mniejszą liczbę banków. SWIFT Opublikowane dane roczne do końca 2022 r., wypełniając swoje zobowiązanie wobec FSB.

The Rada Stabilności Finansowej spadek przypisuje „konsolidacji branży, zmniejszonej rentowności tych działań, ogólnemu apetytowi na ryzyko banków korespondenckich oraz różnym przyczynom związanym z AML/CFT Jej czteropunktowy plan działania, uruchomiony w listopadzie 2015 r., obejmował dalsze analizy, wyjaśnienie oczekiwań regulacyjnych ze strony państw członkowskich oraz wprowadzenie nowych środków. FATF i Komitetu Bazylejskiego, budowanie potencjału krajowego oraz lepsze narzędzia należytej staranności. 2018 FSB opublikowała również podsumowanie dotyczące dostawców usług przekazów pieniężnych tracących dostęp do bankowości.

Raport CPMI wykazał, że korespondenci zredukowali usługi dla respondentów, którzy nie generowali wystarczającego wolumenu na pokrycie kosztów zgodności, znajdowali się w jurysdykcjach postrzeganych jako zbyt ryzykowne, obsługiwali klientów, o których informacje były niewystarczające lub oferowali produkty lub typy klientów o wyższym ryzyku.

Dlaczego nowe banki mają trudności z rozliczaniem USD i EUR

Każdy z powyższych punktów ma zastosowanie z dodatkową siłą do nowo licencjonowanego banku.

1. Nie ma historii. Korespondent nie może przeglądać wieloletnich danych dotyczących płatności, raportów z audytu ani historii nadzoru.
2. Niski wolumen początkowy. Wprowadzenie i coroczna weryfikacja respondenta kosztują korespondenta tyle samo, niezależnie od wolumenu, a wczesne wolumeny nowego banku rzadko je pokrywają.
3. Ryzyko jurysdykcyjne. Banki licencjonowane w jurysdykcjach na FATF Firmy, które nie znajdują się na listach EOG lub UE, albo mają słabe ostatnie oceny, muszą stawić czoła większej kontroli lub odmowie.
4. Ryzyko klienta. Modele biznesowe oparte na klientach nierezydenckich, fintech lub instytucjach płatniczych, firmach krypto-aktywów lub sektorach wysokiego ryzyka wyglądają jak zagnieżdżenie do korespondenta.
5. Własność i zarządzanie. Nieprzejrzysta własność lub menedżerowie bez doświadczenia bankowego nie przeprowadzają odpowiedniej analizy due diligence, nawet jeśli przeszli licencjonowanie.
6. Koncentracja wśród dostawców. Przy mniejszej liczbie korespondentów aktywnych w każdej walucie odmowa jednego lub dwóch może zamknąć rynek.

Jak kandydaci zwiększają swoje szanse

1. Zaplanuj dostęp korespondenta przed złożeniem wniosku. Biznes plan, który zależy od płatności w walucie obcej, potrzebuje wiarygodnej odpowiedzi na to, jak się rozliczają, a nadzorcy sprawdzą go.
2. Zacznij od korespondenta regionalnego. Respondent może zbudować rekord w banku regionalnym, zanim skontaktuje się z globalnymi rozliczeniowcami dolarów lub euro.
3. Przygotuj pełny pakiet due diligence. Karty własności do osób fizycznych, licencje, AML Polityki, ocena ryzyka, wyniki audytu i kwestionariusze branżowe używane przez korespondentów.
4. Zachowaj jasny model klienta. Wyjaśnij, do kogo będą przepływać płatności i unikaj oferowania kont innym bankom lub firmom płatniczym, dopóki nie zostanie udowodniona kontrola.
5. Wczesna dywersyfikacja. Dwóch korespondentów na jedną główną walutę zmniejsza ryzyko, że jedno zakończenie zatrzyma działalność.

Następny artykuł omawia systemy stojące za tym wszystkim: podstawowe platformy bankowe, outsourcing i regulacje technologiczne.